Mijn diagnose kwam pas op mijn dertigste

Geplaatst op door in de categorie Interviews

Gijs Horvers (36) “Ik had altijd al het idee dat ik anders was. Ik had geen klachten of problemen, maar mijn omgeving – mijn ouders of mijn vrienden – begreep mij niet. Volgens de maatschappelijk werker was ik een theatrale puber en de huisarts dacht ik ADHD had. Dat kwam in die tijd, twintig jaar geleden, net op.

image1Ik voelde dat die diagnose niet bij mij paste, en de ritalin hielp ook niet echt. Ik werd er mat van, verloor mijn glans, mijn creativiteit. Daarna heb ik veel soorten hulpverlening gehad. De GGZ, het RIAGG, verslavingszorg, jobcoaches, begeleid wonen. En met evenzoveel stempels: ADHD, borderline, alcoholverslaving, wajong.

Het was een oplettende woonbegeleider die een hint gaf voor de juiste diagnose. Als ik bijvoorbeeld naar de wc ging, verplaatste hij spulletjes in de kamer. Die zette ik dan bij terugkomst weer op hun plek. Die hang naar structuur kan typerend zijn voor autisme, en hij doorzag dat.

Toen dat kwartje was gevallen, ging ik eerst door een fases van rouw. Het kon niet waar zijn dat ik zoiets had. Na een tijdje kwam de acceptatie en nu ben ik wie ik ben. Ik ken mijn valkuilen, ik weet dat ik moet uitkijken voor een teveel aan prikkels. Het gaat nu goed met me, ik heb een bedrijf waarin ik anderen met autisme help.

Maar het zou mooi zijn geweest als men mijn problemen eerder had onderkend. Als ze gezien hadden dat ik mijn eigen structuur nodig heb, als ik al die medicijnen niet had hoeven slikken, als die stigma’s mij bespaard waren gebleven.”

Bron: Trouw

Geschreven door:

Gijs Horvers

Gijs noemt zich: Autisme ambassadeur. Zijn missie is te streven naar een maatschappij waar autisme volledig geaccepteerd wordt. Hij vindt daarom belangrijk dat de maatschappij een juist beeld krijgt van de diversiteit van autisme.

Bekijk alle 36 berichten

Terug naar het overzicht